In gesprek met documentairemaker Nawa Sira

“Heel pijnlijk, maar ook heel mooi”

Documentairemaker Nawa Sira maakte een film over haar vader, die worstelde met een drugsverslaving. In een open gesprek vertelt ze over vrijheid, liefde en het durven aankijken van pijn. “Het is een film over iets moeilijks, maar ook over schoonheid en verbinding.”

Nawa Sira (33) is documentairemaker, regisseur en presentator. Ze maakte een persoonlijke documentaire over haar vader, die worstelde met een drugsverslaving. In haar film onderzoekt ze thema’s als vrijheid, liefde, identiteit en de band tussen ouder en kind, met poëzie als leidraad.Van idee tot documentaire

“Het idee om een documentaire over mijn vader te maken had ik al voordat ik bij QISSA terechtkwam,” vertelt Nawa Sira. “Toen mijn vader zeventien was, vertrok hij uit Tunesië omdat hij op zoek was naar vrijheid. Maar die vrijheid sloeg uiteindelijk om in iets anders: een verslaving.”

“Ik ken hem vooral als een vader die er vaak niet echt was, omdat hij onder invloed was. Ik wilde een film maken waarin je als kijker in zijn hoofd kan kruipen: kleurrijk en vrij, maar waarin je ook de realiteit ziet, die grauw en moeilijk kan zijn. Hij schrijft poëzie, en dat werd de hoofdlijn van de film. “Ik had geen budget of opleiding, dus ik besloot gewoon te beginnen, met een klein team van mensen die geloofden in het idee.”

Zoektocht naar liefde, vrijheid en begrip

“De documentaire gaat over universele thema’s,” zegt Nawa Sira. “De zoektocht naar liefde en vrijheid, de band tussen vader en dochter, en de vraag wie je mag zijn. Er zit een dunne lijn tussen vrijheid en destructie, en die wilde ik onderzoeken.”

“Tegelijkertijd was het ook een persoonlijke zoektocht: naar mezelf, mijn roots en een ouder die ik nooit echt goed heb gekend. Er rust vaak een negatief beeld op verslaving. Mensen vergeten dan de mooie kanten van iemand: zijn talenten, zijn humor, zijn vreugde. Ik wilde een film maken die niet alleen verdrietig is, maar gelaagd. Heel pijnlijk, maar ook heel mooi.”

Een nieuwe band

Het maken van de documentaire veranderde ook de relatie tussen Nawa Sira en haar vader. “Eerst voelde ik niet dat we een band hadden,” vertelt ze. “Maar na jaren aan de film gewerkt te hebben, voel ik die nu wel. Sommige dingen begrijp ik nog steeds niet, maar ik heb er vrede mee. Ik kan hem nu beter begrijpen, zijn keuzes plaatsen en meeleven met wat hij heeft meegemaakt.”

Zijn reactie

“Toen hij de film zag, moest hij huilen en lachen,” zegt Nawa Sira. “Ik schrok daar eerst van, maar hij zei: ‘Dat zijn emoties, en dat mag er allemaal zijn.’ Dat vond ik het grootste compliment. Ik wilde iets maken dat integer is, iets wat hij ook mooi kon vinden, ondanks de pijnlijke momenten. Voor het eerst zag ik niet alleen onze pijn, maar ook de zijne: dat hij er niet kon zijn, hoe graag hij dat misschien ook wilde.”

De kracht van verhalen

Wat Nawa Sira drijft als maker is het vertellen van verhalen die dicht bij de mens blijven. “Ik geloof dat je via persoonlijke verhalen grote thema’s kunt raken. Mijn films zoeken altijd de nuance. Niets is zwart-wit. Het leven is gelaagd, en ik wil die gelaagdheid laten zien. We verschillen minder van elkaar dan we soms denken.”